Χρήστος Καναρόπουλος στην Romfea.gr

Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, την εθνική αυτή τραγωδία που γράφτηκε με μελανά γράμματα στις σελίδες της νεότερης ιστορίας της πατρίδος μας.

Στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Φιλίππου του Διακόνου, εντός του Σιδηροδρομικού Σταθμού Θεσσαλονίκης, τον τερματικό σταθμό για το επιβατικό τρένο που δεν έφτασε ποτέ, η προσευχή για την ανάπαυση των 57 ψυχών δεν σταμάτησε ποτέ.

Σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, 15 Φεβρουαρίου 2026, τελέστηκε Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα ενώ στο τέλος τέλεστηκε και το τριετές μνημόσυνο των 57 αδελφών μας που γνώρισαν τραγικό θάνατο.

Μέσα σε ατμόσφαιρα έντονης συγκίνησης, συμπροσευχομένων του Αν. Υπουργού Μεταφορών κ. Κωνσταντίνου Κυρανάκη, του Προέδρου της ΚΕΔΕ και Δημάρχου Αμπελοκήπων κ. Λάζαρου Κυρίζογλου και πολλών συγγενών των θυμάτων ο Μητροπολίτης της δυτικής Θεσσαλονίκης κ. Βαρνάβας, αφού ομίλησε για την αναγνωσθείσα Ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως, υπογραμμίζοντας ότι το κριτήριο του Θεού είναι η αγάπη του ανθρώπου, έκανε αναφορά στο μνημόσυνο των 57 αδελφών, με λόγο θεολογικό και παρηγορητικό, με λόγο που έδωσε κουράγιο και δύναμη για τη συνέχεια αλλά και ελπίδα, όπως αυτή πηγάζει από την Ανάσταση του Κυρίου μας.

Μεταξύ των άλλων είπε ο Ποιμενάρχης της Ι. Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως:

«Σήμερα, μια ημέρα μετά το Ψυχοσάββατο και στην αγάπη της Κρίσεως, στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Φιλίππου, στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης, η τοπική Εκκλησία μνημονεύει και θυμάται.

Εδώ που η άφιξη του τρένου δεν έγινε ποτέ. Εδώ που ο Άγιος Παϊσιος προφήτεψε τη λειτουργία του Παρεκκλησίου πριν από την ίδρυση του, καθώς ταξίδευε με το τρένο. Σε αυτό το Παρεκκλήσιο όλοι προσκαλούμε τα παιδιά μας που δεν έφτασαν ποτέ, αλλά έφτασαν στης Ανάστασης τον τόπο για να γευτούν τη χαρά ότι δεν λησμονήθηκαν, γι' αυτό και στα ονόματά τους καίει διαρκώς το καντήλι, θύμιση και μνημόσυνο – κάλεσμα - για να γίνεται η πίκρα, η αγωνία και ο πόνος παραμυθία και προσδοκία.

Η Παναγιά μας πρώτη γεύτηκε το πικρό ποτήρι του αποχωρισμού από τον μονάκριβο Υιό της, στην οδύνη του Σταυρού, παραμυθία την είπαν. Μόνο αυτή μπορεί να καταλάβει τι είναι κανείς να χάνει το σπλάχνο του, το παιδί του. Και στην Παναγία προστρέχουμε.

Σε κάθε Θεία Λειτουργία μνημονεύονται πάντα τα ονόματά τους, για να είναι το κάλεσμα ευθύνη - ποτέ πια θάνατος, ποτέ πια πόνος και αμέλεια - γιατί είναι στ' αλήθεια άδικο να χάνονται άνθρωποι, παιδιά. Σε αυτή τη μεγάλη μέρα του καλέσματος, με την οδύνη του αποχωρισμού για το άδικο που ζήσαμε, και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα οι μάνες και οι οικείοι, τον πόνο μας θα κάνουμε προσευχή και με τη βεβαιότητα της πίστης και την ελπίδα της Ανάστασης θα πορευτούμε. Έτσι νικιέται ο θάνατος, νικάει η αγάπη, η οποία γεμίζει τις καρδιές και τη διακονία μας με ευθύνη για τον καθένα που συναντούμε, με ευθύνη για αυτόν τον οποίο κληθήκαμε να διακονήσουμε, με περισσή ταπείνωση και περισσή αγάπη. Ας είναι αυτός ο πόνος και η οδύνη η τελευταία και να μη θρηνήσουμε ανθρώπους με άδικο και βίαιο θάνατο».